Wzgórza Szeskie

Wzgórza Szeskie - naturalny region w północno-wschodniej Polsce, północno-wschodnia, najwyższa część Pojezierza Mazurskiego. Powierzchnia 401 km2.

Najwyższe wzniesienie regionu Szeska Góra (309 m n.p.m.) jest trzecim co do wysokości (po Wieżycy, 329 m n.p.m. i Dylewskiej Górze, 312 m n.p.m.) wzniesieniem pasa pojezierzy w Polsce. Wysokości względne w części północnej (Gołdapska Góra, 272 m n.p.m.) przekraczają 100 m. Ciekawostką jest Góra Tatarska (308 m), na szczycie której, w zagłębieniu, znajduje się jeziorko. Można tu spotkać przykłady roślinności tundrowej.

Niedaleko Kowali Oleckich, także w obrębie Szeskich Wzgórz, utworzono rezerwat przyrodniczy Cisowy Raj, w którym wyodrębniono okazy cisa pospolitego.

W kompleksie wzgórz można spotkać okazy unikalnych zwierząt, hoduje się tu daniele. Swoje gniazda mają orły bieliki, pomiędzy wzgórzami znajduje się mnóstwo zarybionych stawów.

Wzgórza Szeskie mają klimat chłodniejszy o 0,5-1 st. od regionów sąsiednich, co bywa widoczne wiosną przez dłuższe zaleganie pokrywy śnieżnej. Większe o kilkadziesiąt milimetrów w ciągu roku są opady atmosferyczne (ok. 700 mm). Podczas ostatniego zlodowacenia Wzgórza Szeskie znajdowały się na styku dwóch płatów lodowcowych: mazurskiego i litewskiego, między którymi wytworzyły ię żwirowe i ilaste wzgórza kemowe.

Jest to region słabo zaludniony, w większości pokryty lasem. Znajduje się tu rezerwat florystyczny Cisowy Jar z cisem pospolitym.
Dzięki dogodnym warunkom morfologicznym i stosunkowo długo zalegającym śniegom uprawia się narciarstwo zjazdowe.

U podnóża Pięknej Góry rozpoczęło funkcjonowanie Centrum Sportowo-Rekreacyjne "Piękna Góra", które wykorzystuje naturalne ukształtowanie tego terenu w celach sportowo-rekreacyjnych przez cały rok. Działają tu wyciągi narciarskie, kolej krzesełkowa i całoroczny tor saneczkowy o międzynarodowym standardzie. W planie są m.in. ścieżki rowerowe oraz imitacja grodu Jaćwingów.